Wojciech Pilarski wyrósł z łódzkiego teatru i sam współtworzył jego historię

Urodził się w Łodzi 15 kwietnia 1921 roku, ale jego życiorys szybko wyszedł daleko poza jedno miasto. Wojciech Pilarski należał do tych artystów, którzy nie tylko grali na scenie, lecz także ją budowali od środka. Przez lata był związany z Teatrem Nowym, a nazwisko Pilarskich wraca w łódzkiej historii teatru jak ważny, rodzinny podpis.

• Z domu, w którym teatr był codziennością
• Teatr Nowy stał się jego najważniejszym miejscem pracy
• Kino, radio i telewizja dopełniały sceniczny życiorys

Z domu, w którym teatr był codziennością

Wojciech Pilarski pochodził z rodziny mocno wpisanej w artystyczną mapę Łodzi. Jego ojciec, Józef Pilarski, należał do twórców miejscowej sceny i już w 1923 roku zorganizował Teatr Popularny w sali stołówki zakładów Izraela Poznańskiego przy ul. Ogrodowej. To właśnie z takiego środowiska wyrósł przyszły aktor, dla którego scena nie była przypadkiem, ale naturalnym kierunkiem.

Pilarski ukończył w 1949 roku Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej z siedzibą w Łodzi. Już w czasie studiów pojawiał się na scenie Teatru Wojska Polskiego, co zapowiadało dalszą drogę zawodową. Łódź była dla niego nie tylko miejscem urodzenia, ale też początkiem i ważnym zapleczem całej kariery.

Teatr Nowy stał się jego najważniejszym miejscem pracy

Najmocniej zapisał się jednak w historii Teatru Nowego w Łodzi, którego był współzałożycielem. Z tą sceną związał całe życie zawodowe, a nie tylko kolejne role. Dwukrotnie obejmował też funkcję dyrektora i kierownika artystycznego – w latach 1962–1964 oraz 1980–1986. To pokazuje, że nie był wyłącznie wykonawcą, ale także jednym z ludzi odpowiedzialnych za kształt teatru.

Wojciech Pilarski pracował w instytucji, która po wojnie stała się jednym z ważniejszych punktów na kulturalnej mapie miasta. Jego obecność przy Teatrze Nowym łączyła pokolenia artystów, bo obok niego pracował również ojciec, znany już wcześniej z łódzkich inicjatyw teatralnych. W tej rodzinnej historii scena była wspólnym językiem.

Kino, radio i telewizja dopełniały sceniczny życiorys

Choć teatr był najważniejszy, Pilarski pojawiał się też na ekranie i w eterze. W powojennym kinie zagrał kilkanaście mniejszych ról, najczęściej w filmach wojennych. Występował w produkcjach Jerzego Kawalerowicza, Jerzego Passendorfera i Jerzego Hoffmana, a także w serialach telewizyjnych, takich jak „Życie na gorąco” w reżyserii Andrzeja Konica czy „Znak orła” Bohdana Poręby.

Nie ograniczał się do planu filmowego. Od 1950 do 1974 roku brał udział w słuchowiskach Teatru Polskiego Radia, a w Teatrze Telewizji występował jeszcze do 1987 roku. Zmarł w Warszawie 20 czerwca 1988 roku, a spoczął na Starym Cmentarzu w Łodzi – miejscu, które często przypomina o ludziach tworzących miejską kulturę przez całe życie.

na podstawie: Urząd Miasta Łodzi.