Od drewnianej kaplicy do barokowej świątyni. 300 lat kościoła w Łagiewnikach

Wśród łagiewnickich drzew stoją dwie drewniane kaplice, a niedaleko nich barokowy kościół św. Antoniego. To właśnie tutaj historia obecnej Łodzi sięga czasów, gdy o mieście nie mówiło się jeszcze w dzisiejszych granicach. Świątynia obchodzi 300-lecie konsekracji i pozostaje najstarszym zachowanym kościołem na terenie administracyjnym Łodzi.

• Historia zaczęła się od kaplicy i niezwykłej opowieści
• Barokowe wnętrze zachowało ślady dawnych mieszkańców
• Leśne ścieżki prowadzą do dwóch drewnianych kaplic

Historia zaczęła się od kaplicy i niezwykłej opowieści

Początki kultu św. Antoniego w Łagiewnikach wiążą się z podaniem o cieśli Jerzym. Według miejscowej tradycji w 1675 roku ciężko choremu mężczyźnie miał objawić się święty, po czym cieśla odzyskał zdrowie. Świętemu przypisywano także uratowanie trzyletniego syna właściciela Łagiewnik, Samuela Żelewskiego.

W podziękowaniu za ocalenie dziecka Żelewski ufundował w 1676 roku drewnianą kaplicę. Wieść o tym miejscu przyciągała coraz więcej wiernych. Niewielka budowla z czasem przestała wystarczać, dlatego w Łagiewnikach pojawili się franciszkanie, a po pierwszej kaplicy powstały kolejne, większe obiekty sakralne.

Budowę murowanego kościoła rozpoczęto po położeniu kamienia węgielnego w 1701 roku. Prace zakończyły się w 1723 roku, natomiast konsekracja odbyła się 16 maja 1726 roku. Świątynię poświęcił arcybiskup gnieźnieński i prymas Teodor Potocki. Klasztor wznoszono później, w latach 1733–1748.

Barokowe wnętrze zachowało ślady dawnych mieszkańców

Kościół św. Antoniego zachował barokowy charakter. W środku znajdują się zabytkowe ołtarze, ambona, prospekt organowy oraz konfesjonały pochodzące z XVIII wieku. Jednym z ważnych miejsc jest kaplica błogosławionego Rafała Chylińskiego.

Franciszkanin mieszkał w łagiewnickim klasztorze, a po śmierci został pochowany w podziemiach świątyni. Dzięki temu kościół nie jest wyłącznie zabytkiem architektury. Jego historia łączy się także z konkretną postacią zakonnika, który był związany z tym miejscem.

Trzy stulecia, które minęły od konsekracji, widać przede wszystkim w zachowanych elementach wyposażenia. Ołtarze, ambona i XVIII-wieczne konfesjonały pozwalają oglądać wnętrze nie tylko jako dawną budowlę, lecz także jako zachowany fragment religijnego dziedzictwa Łagiewnik.

Leśne ścieżki prowadzą do dwóch drewnianych kaplic

Z terenu klasztoru można dojść leśnymi drogami do dwóch zabytkowych kaplic. Są to:

• kaplica św. Antoniego,
• kaplica św. Rocha i św. Sebastiana.

Dawniej takich obiektów było sześć. Cztery zostały zniszczone podczas II wojny światowej przez niemieckich okupantów. Do dziś zachowane kaplice przypominają więc o większym zespole miejsc kultu, który wcześniej znajdował się w łagiewnickim lesie.

Wnętrza obu drewnianych budowli kryją zabytkowe ołtarze. W najstarszej kaplicy, poświęconej św. Antoniemu, znajduje się także źródełko. Wierni licznie korzystają z jego wody, której przypisuje się uzdrowicielską moc.

Dla osób odwiedzających Łagiewniki ważne jest to, że kościół, klasztor i kaplice tworzą jeden historyczny zespół, który można poznawać podczas spaceru leśnymi ścieżkami. Zachowane obiekty pokazują kolejne etapy rozwoju kultu św. Antoniego – od niewielkiej drewnianej kaplicy po barokową świątynię i klasztor.

na podstawie: Urząd Miasta Łodzi.