Zapomniane nuty Łucji Drege-Schielowej – gdy rękopisy mówią o nieodkrytej twórczości

W cieniu powojennych Łodzi pojawiła się postać, której muzyczny dorobek wciąż czeka na odkrycie. Mowa o kompozytorce i pianistce, która po latach pracy pedagogicznej i scenicznej zostawiła po sobie głównie rękopisy. W mieście, którym związała ostatnie dekady życia, jej nazwisko brzmi dziś dyskretnie – warto przyjrzeć się bliżej temu, co pozostało po jej twórczości.

• W Państwowej Średniej Szkole Muzycznej – wykłady i praca artystyczna
• Niezapisane nuty i rękopisy – barwy stylu i lista utworów

W Państwowej Średniej Szkole Muzycznej – wykłady i praca artystyczna

Łucja Drege‑Schielowa uczyła się kompozycji w ramach Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego pod opieką Felicjana Szopskiego, a fortepian studiowała w klasie Marii Wąsowskiej‑Badowskiej. W okresie międzywojennym występowała przede wszystkim jako pianistka, jednocześnie organizując wydarzenia muzyczne i współpracując kameralnie z innymi wykonawcami. Po wojnie osiedliła się w Łodzi i od 1945 r. zaangażowała się w pracę dydaktyczną – prowadziła zajęcia teoretyczne w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej. Równolegle towarzyszyła tańcom i baletowi jako pianistka; w opisach występuje też określenie jej działalności jako ilustratorskiej.

Jej aktywność w szkole i środowisku muzycznym miasta miała charakter zarówno pedagogiczny, jak i praktyczny – łączyła nauczanie z życiem estrady i organizacją koncertów. Dzięki temu w powojennych latach Łódź zyskała postać działającą na kilku frontach muzycznego życia.

Niezapisane nuty i rękopisy – barwy stylu i lista utworów

W twórczości Łucji Drege‑Schielowej przeważała stylistyka neoromantyczna; w późniejszym okresie kompozytorka zwróciła się także ku muzyce dydaktycznej i popularnej dla dzieci. Cenione są u niej prace, które wykorzystują elementy folkloru – opracowania pieśni ludowych świadczą o zainteresowaniu kulturą regionalną. Artystka została uhonorowana nagrodą Ministra Kultury i Sztuki za swój dorobek, jednak wiele utworów nie weszło do stałego repertuaru i zachowało się głównie w postaci rękopisów.

Warto zwrócić uwagę na niektóre tytuły z jej spuścizny:

• “Sonata skrzypcowa”
• “Toccata i fuga d‑moll”
• partita na flet, wiolonczelę i fortepian
• “Sonata fortepianowa e‑moll”
• Zbiór pieśni do słów m.in. Leopolda Staffa i Emila Zegadłowicza

Jej utwory rzadko były publikowane drukiem, co sprawia, że dostęp do nich bywa utrudniony – dla muzykologów i wykonawców to zaproszenie do poszukiwań w archiwach i zasobach instytucji muzycznych. Część materiałów może przebywać w zbiorach szkół muzycznych bądź instytucji kultury, jednak najpewniejszym śladem pozostają same rękopisy.

Łucja Drege‑Schielowa urodziła się 13 lutego 1893 r. w Warszawie, a zmarła 26 stycznia 1962 r. w Łodzi. Jej grób znajduje się w części ewangelicko‑augsburskiej Starego Cmentarza w Łodzi przy ul. Ogrodowej.

Mieszkańcom zainteresowanym muzyczną historią miasta pozostaje zachęta do odwiedzenia miejsca spoczynku artystki oraz do kontaktu z lokalnymi instytucjami muzycznymi – przypomnienie o kompozytorce może być impulsem do odkurzenia nut i wystawienia ich publicznie, co przywróciłoby tej twórczości należne miejsce w miejskim pejzażu kulturalnym.

na podstawie: Urząd Miasta Łodzi.