Jak Łódź stała się miastem fabryk - od memoriału Rembielińskiego do osad sukienniczych

W zgiełku decyzji administracyjnych i prostych planów działek rodziła się nowa tożsamość miasta. W Łodzi pojawiła się wizja przemysłu, kontrastująca z wiejskim obliczem okolic - plany, przydziały drewna i obietnice zwolnień podatkowych wystarczyły, by zaprosić rzemieślników i przedsiębiorców. Tamte ustalenia położyły fundamenty, których ślady widać dziś w układzie ulic i dawnej zabudowie.

• Memoriał, rozporządzenia i obietnice które przyciągały rzemieślników
• Planowanie ulic i działek które ukształtowały przemysłową Łódź

Memoriał, rozporządzenia i obietnice które przyciągały rzemieślników

Decyzja o przekształceniu wybranych miast w osady fabryczne zapadła w krótkim czasie po przygotowanym dokumencie z 1 września 1820 roku. Na jego podstawie Rada Administracyjna szybko zatwierdziła działania, a z kolei z 18 września 1820 roku pochodziło oficjalne postanowienie namiestnika Józefa Zajączka o wyznaczeniu miejsc przygotowanych dla osadników przemysłowych. Rola jednego z głównych pomysłodawców stała się przypisywana Rajmundowi Rembielińskiemu.

W praktyce państwo zaoferowało realne wsparcie, które miało ułatwić start nowym mieszkańcom i rzemieślnikom:

• przygotowanie planów i wydzielenie działek,
• wydzierżawienie parcel po okresie zwolnienia z czynszu przez sześć lat,
• darmowe drewno z lasów państwowych na budowę domów,
• przystosowanie młynów na folusze i zakładanie cegielni.

Na realizację tych zamierzeń przeznaczono środki finansowe w wysokości 60 000 tysięcy złotych, co w ówczesnym porządku miało umożliwić szybką organizację osad i zachęcić do przyjazdu rzemieślników z innych regionów.

Planowanie ulic i działek które ukształtowały przemysłową Łódź

Formalnym początkiem większego planu był dzień, gdy komisja rządowa upoważniła Rajmunda Rembielińskiego do organizacji osad sukienniczych w kilku miejscach - między innymi w Łodzi - co nastąpiło 30 stycznia 1821 roku. Rembieliński prowadził objazdy terenu i wytyczał zasady zagospodarowania. W czerwcu 1821 roku zlecił Filipowi de Viebigowi wykonanie szczegółowego projektu osady sukienniczej w Łodzi.

Prace obejmowały wyznaczanie linii granicznych, określanie szerokości i kierunku ulic, ustalanie wielkości działek oraz sposób rekompensaty za grunty prywatne. To wtedy zapadły decyzje o podstawowych elementach urbanistyki, które później ułatwiły rozwój zakładów i szybką zabudowę pod potrzeby włókiennictwa. Według materiałów Urzędu Miasta Łodzi te pierwsze rozwiązania planistyczne były nierzadko wykorzystywane jako ramy dla późniejszych inwestycji przemysłowych.

Ślady tamtych decyzji są dziś elementem historycznej tkanki miasta - sposób podziału parcel, układ głównych arterii i miejsca dawnej produkcji wskazują, jak wiele z przeszłości wpłynęło na miejską strukturę.

Warto zwrócić uwagę, że ta opowieść o przemianie dotyczy nie tylko archiwalnych dokumentów - to także codzienna przestrzeń, którą mieszczanie przemierzają dziś. Układ ulic i działek ustalony w pierwszych dekadach XIX wieku ułatwił napływ rzemieślników i usprawnił lokalizację warsztatów oraz zakładów - efekt, który wciąż wpływa na charakter niektórych dzielnic. Dla osób zainteresowanych historią miasta materiały Urzędu Miasta Łodzi oferują dodatkowe szczegóły o tamtym okresie i miejscach, gdzie można odnaleźć materialne pozostałości pierwszych osad sukienniczych.

na podstawie: Urząd Miasta Łodzi.