Leon Gomolicki 1903–1988 — od Petersburga przez Warszawę do łódzkiej literatury

Leon Gomolicki — poeta, prozaik, krytyk literacki i grafik związany z Łodzią — prowadził życie utkane z literatury: od liter rosyjskich w Petersburgu po wykłady i redakcję w powojennej Łodzi. Przypominamy jego drogę, najważniejsze publikacje i miejsca, w których pozostawił ślad.

• Poznajcie historię Leona Gomolickiego w Łodzi i poza nią
• Pracuj z dorobkiem Gomolickiego — gdzie go spotkacie w Łodzi

Poznajcie historię Leona Gomolickiego w Łodzi i poza nią

Leon Gomolicki urodził się 27 sierpnia 1903 r. w Sankt Petersburgu. Pochodził ze zrusyfikowanej polskiej rodziny; młodość spędził na Wołyniu, a w okresie międzywojennym związał się z Warszawą — tam studiował w Wyższej Szkole Zdobniczej i działał w kręgach rosyjskiej emigracji. Na początku twórczości pisał przede wszystkim w języku rosyjskim.

W okresie przedwojennym Gomolicki angażował się w różne środowiska literackie: uczestniczył w kołach i stowarzyszeniach, a także pełnił funkcję sekretarza Związku Pisarzy i Dziennikarzy Rosyjskich w Polsce. Jako badacz literatury koncentrował się zwłaszcza na romantyzmie — interesowały go zarówno postaci rosyjskie, na czele z Puszkinem, jak i polskie, jak Mickiewicz.

Pracuj z dorobkiem Gomolickiego — gdzie go spotkacie w Łodzi

Po II wojnie światowej Gomolicki osiedlił się w Łodzi — to właśnie tutaj spędził najważniejszy okres swojej aktywności zawodowej i twórczej. Od 1945 r. mieszkał w mieście i związał swoją karierę z lokalnymi instytucjami: w latach 1948–1962 wykładał na Uniwersytecie Łódzkim, prowadził zajęcia także w Wyższej Szkole Aktorskiej w Łodzi w latach 1951–1952, a poza tym wykładał na Uniwersytecie Warszawskim.

Przez wiele lat był redaktorem w Wydawnictwie Łódzkim, co dodatkowo umacniało jego związek z kulturalnym życiem miasta. W 1957 r. zadebiutował jako poeta w języku polskim tomikiem „Czas spopielały”. Później skoncentrował się przede wszystkim na prozie — wśród jego książek znajdują się m.in. zbiór opowiadań „Wieczory nad Łódką” (1959) oraz powieści: „Ucieczka” (1959), „Uprowadzenie Baucis” (1960), „Owoc z grynszpanem” (1965), „Dzikie muzy” (1968), „Arka” (1970), „Horoskop” (1981) i Terapia przestrzenna (1990).

W jego prozie często pojawiają się wątki autobiograficzne, które autor łączy z refleksją psychologiczną, spojrzeniem historycznym oraz katastroficzną wizją cywilizacji. W tekstach Gomolickiego odnaleźć można odwołania do kultury antycznej, wschodniej i słowiańskiej — to elementy, które nadają jego twórczości wielowymiarowy charakter.

Leon Gomolicki zmarł w Łodzi 22 grudnia 1988 r. i został pochowany na cmentarzu komunalnym na Dołach. Informacje o jego życiu i pracy publikowane są m.in. przez Urząd Miasta Łodzi, które dokumentuje związki pisarza z miastem.

Na podst. Urząd Miasta Łodzi